Yazar Olmayan, Yazar Doğan Kardeşlerime

AZ ÖNCE GEÇTİN NEFESİMİN İÇİNDEN, HANGİ MERİDYENDEN GEÇİYORDUN BİLMEM. ANCAK ÖYLE CANIN YANIYORDU Kİ İNSANIMSI VARLIKLARIN TORTULARINDAN., TÜM HÜCRELERİM SELAMA DURDU, EDEBİNDEKİ İHTİŞAM ÖTESİ ONURUNDAN.

“Gafil gezme şaşkın!” diyor kulağımın dibindeki müzik. Mutfağımda en kısık aydınlatmaya ayarladığım ışığın loşluğunda, bilgisayarımın klavyesi hızlı dokunuşlara davet ediyor, parmaklarımı acımasızlıkla. Tüm hücrelerim ve klavye, acımasızlığı oranında özlem içerisinde birbirine. Bakara suresini dinlemeye geçiyor ruhum, telefondaki en kısık haldeki ses ayarından! Huzur ve insanlığın hüzün dalgaları elbisesi üzerimde.

Bir küçük çocuk NUR a kesmiş yüreğinden sesleniyor “Sizi ALLAH’a şikayet edeceğim!” diye. Bir kadın abdest almış ve feracesini giymiş, ALLAHA koşmak için hazır oluşla. Dünya Ana öyle çok yerinden ateşe verilmiş ki, adı insan soyadı meçhul, en üst mertebeyi temsil eden; yaratılmışlar tarafından. Susup duruyorsunuz sadece. Çünkü ne söz bir anlam ifade ediyor, ne ayan beyan her tarafa saçılmış sonsuz kudretin “BURADAYIM!” diyen milim şaşmaz sınırsızlıklar içerisinde evrilen sistematikleri. Bir bakıyorsunuz, yüreğiniz yangın yerlerinin en hararetlisinde. Başka bir zaman öyle uzaksınız ki, Dünya Anayı paylaşamayanların, kendilerinde ve O’nun üzerinde yaşayanlarda açtıkları, emsali görülmemiş derinlikteki yaralara. Dünyadan çok ötelerde garip bir hüzün yüküyle dolu yaratılmışlığınızı, yeryüzü acıları şiddetle presliyor. Komik bir tebessüm dalgası yayılıyor yüzünüze, insanlığın kendini yok edişliği karşısında. Siz mutfağınızın camından bile dışarıya bakma hevesinizin, kalmadığını hissediyorsunuz iliklerinizde. Burada bulunuşluğunuzu sorguluyorsunuz, hiçbir işe yaramadığınızı bile bile. Yaşamaktan vaz geçmiyorsunuz ama. Karbondioksit bırakıyorsunuz, sürekli atmosfere, sonra atıklar üretiyorsunuz bir şekilde az ya da çok; Dünya Ana epüre ediyor durmaksızın. Sessiz bir şekilde durup durup dua ediyorsunuz, Dünya Ananın hak ettiği güzelliklere kavuşması için. İstemsizce iki damla gözyaşı süzülüyor kirpiklerinizin arasından, yanaklarınıza doğru. Anlamsızca susuyorsunuz. Biliyorsunuz ki insanlık insanlığından çok eskiden vaz geçmiş ki, kendini kucaklamayı ve yaralarını sarmayı bilemiyor. Savaşı başlatanın da, bir şekilde içinde olanın da acıları çok derin. Aslında hedefi kendini bulmak ve çok eskiden olduğu gibi huzura kavuşabilmek. Oysa kanayan yaralar her salisede derinleşiyor ve maalesef ki insan kendine kavuşmak için verdiği mücadelesiyle, geri dönüşsüz olarak kendinden uzaklaşıyor!+++

Bazen din meşalesini eline alıyor, bazen “insan hakları” diye bir başka meşale yakıyor. Kısacası birçok meşale edinmiş kendisine, istediği zaman istediği meşaleyle koşuyor. Koşmaların bitiş noktası aynı yer ama. En şanslımız iki metre patiskayla gömülüyor. Tek bir Yaratandan gelmiş, süreli misafirler olarak, ev sahibinin maddi manevi ikramlarına karşı mahcubiyet hissedeceğimize, birbirimizin tabağındaki ikramlara gözümüzü dikmişiz. Ya gel, su içtiğim bardağı da vereyim, ben avuç içime döker, öyle içerim sorun değil. Sen elde ettiklerinle ne yapacaksın ama? İyi düşün, istediğin gerçekten bu mu? Savaşların tamamı insanın kendisine karşı, mücadelesinden başka bir şey değildir. En küçük incitici söz dahi İlahi sistemde karşılığını alırken, “kendine insafsızlık yapma” derim ben. Külli zarardayız görmüyor musun? Yeryüzünde canı acımayan kimse kalmadı. Tüm yaratılmışların yüreğini öpüyorum, yaralarının iyileşmesini dileyerek. En zaliminden en mazlumuna kadar “Onları sevgi kucaklasın.” Diye, dualar ediyorum, Yaratıcımıza.

İnsan doğduğu toplumla anlam bulur ve var olur. Kimseyi kimsenin inancı, etnik kökeni, ırkı ilgilendirmez. Biri diğerini aşağılıyorsa şirke girmiştir. Yaratan Allah, kime ne? Sen mi hesap vereceksin, onun yerine? Yapacağımız en doğru şey, edebimizi bilmek, haddimizi aşmamak.” Derim ben. Yine de herkes kendi bilir, Muhteşem ötesi güzellikteki YARADAN, yarattıklarına tek tek yaptıklarının ve yaşattıklarının hesabını da sorar. Ben “Mutfağımda oturduğum, sandalyenin bile hesabını nasıl vereceğimi?” düşünüyorum. Dünyanın dört bir yanında biçareler maddi manevi inletiliyor. Birileri “Ben ağayım, ben paşayım.” Diye, bırakın Dünyayı da Evreni verseler, diğer tüm evrenleri de, talep edecek kadar aç gözlü. Ne yapacaksa bu kadar fazlalıkla? Konuşmasına bakılırsa, en iyi, en akıllı insan o. Kendini ayık sanan her kim olursa olsun ALLAHIN KULUNA zerre kadar zarar veren, maddi-manevi hakkına giren en ağır uykudadır, şayet uyanmaz vebal almayı kendine kar zannederek uykusuna devam ederse; Allah katından şiddetli bir şekilde uyandırılır ve aç gözlülüğünün hesabı sorulur. Gördüğünüz gibi öyle saf olduğumuzdan değil, kul olduğumuzdandır mütevaziliğimiz. Arkasına gizlendiği, inanmış gibi yaptığı, değerler için de hesabı ayrıca görülür muhakkak ki. Bizim de Allah’ın huzurunda, ne olacağımız belli değil gerçi. Edep ölçüsünde yaşamaya çalışıyoruz sadece, elimizden de başka bir şey gelmiyor ne yazık ki.***

Yazar olmak zor kardeş ya, öyle istenecek, heveslenilecek bir şey de değil üstelik. Bana kalsa, burnum havada, yer- içer, gezer-tozar, Dünya denen bu alemde havamı atar, geçer giderdim. Yok “adın kalıacakmış, bilmem ne.” Adı kalanlara ne iyilik etmiş ki insanlık? Yapılmayan haksızlık kalmamış, anasından doğduğuna pişman edilmiş, yerle yeksan bir şekilde gününü tamamlayınca çekip gitmiş. Öldüğü andan itibaren methiyelerle övülmüş, yığınla güzel cümleler ithaf edilmiş. Ona ne ki konuştuklarınızdan? Bırakın anlattıklarına kafa yormayı, yerle yeksan ettiniz, aranızdan Allah bilir sayısız kere gitmek istemiştir de, gidecek yer olmadığı için, Allah katından çağrılacağı günü beklemiştir. Ben gittikten sonra adım kalır mı bilmem. Bana kalırsa, bu dünyadan geçip gittiğimi dahi hatırlamasın kimse. Beni en çok yoran, çıkarları uğruna insana acımayan, insanlık ile aynı Dünyada bulunmak olmuştur. Herkes kendince haklı ve yine herkes kendince haksız. Asıl vatana gittiğimde, bu konularla ilgili fıkralar anlatacağım, insanın böylesi saçma nedenlerle, kendinden vaz geçtiğini hatırlayıp güleceğiz. Belki de daha çok hüzün duyacağız, buradakiler için. Bakalım o gün gelince, daha çok netlik kazanacak her şey, bekliyoruz.***

Yazar olunmuyor kardeşim ya, Yazar doğuluyor. Sonra minnacık yüreğinize alıyorsunuz insanlığın göz yaşlarını, hadi bu cennet dünyanın güzelliklerini kakara kikiri ederek yaşayın yaşayabiliyorsanız? Birileri “Ben özelim, ben tüzelim.” Diye hava bassın istediği kadar, siz bazen buruk bir sevinç, bazen Allaha duanın huzuruyla, Yunus Amcanızın şiirlerinde buluyorsunuz kendinizi ve unutuyorsunuz, şiir mi sizi buluyor, siz mi şiire doğuyorsunuz?***

Okur Yazar herkes, biraz da bilgi edinirse yazar. Ancak Millet de tıpkı bizim ülkemizde olduğu gibi kimseyi ti ye almaz. Haklı, buğday yığınında iğne arama gibi olur onun durumu çünkü. O da gider, bazen gerçek yazarlara denk gelir, bazen bu uğurda macera arayanlara. En çok da yabancı yazarları okur, çünkü oralarda insanlar nispeten kendilerine daha çok saygı duydukları için toplum ve birey belirli oranda değer görür. Her yaptıkları işte olduğu gibi, yazarlıkta da mesafe kat edilir. Global olarak ise, insanlık bir çok konuda uyumaktadır. Sonuç, insanlığın birçoğu, her alanda olduğu gibi, bu alanda da ÖLÜ SEVİCİ olarak yaşar gider. Burayla ilgisi kalmayanlardan bahsederken gözleri parlar, henüz aralarında olan kimseleri görmek, göstermek istemez. Oysa zirvede, herkese yer var. İnsan öylesine gariptir ki kendini bile çoğunlukla anlamaz.***

Duayla başladık, duayla tamamlayalım; Rabbimiz tüm insanlığın her bireyi için, yüreğindeki saflığı kadar aydınlık, o yürekteki kirler kadar karanlık bir Dünya ve Ahiret nasip etsin. Bu akıbeti de yaşayan kullarına açık etsin ki, diğer yaşayanlar kimsenin maddi- manevi hakkına giremeyecek düzeyde kendini gerçekleştirebilsin.